Sukienka/bluzka „cold shoulder”, czyli kolejny WWU

Wśród trendów bluzek i sukienek „hiszpanek”, nieśmiało wypatrzyłam „cold shoulder”. Dosłowność zimnego ramienia tego dziwnego lata uderzyła mnie na tyle, że postanowiłam pójść na całość (w głowie wciąż słyszę skandujący tłum z pewnego teleturnieju lat mego dzieciństwa) i spróbować wykombinować. I tym oto kombinowaniem podzielę się dziś publicznie.

Na czym polega owe zimne ramię? Na ścięciu główki rękawa i stworzeniu wycięcia odsłaniającego kawałek ciała. Do tego projeku świetnie pasuje darmowy wykrój, który miałam już przetestować jakiś czas temu. Jest to szablon na prostą sukienkę z zaszewkami i rękawem 3/4, o kształcie litery A. Znajdziecie go tutaj, do pobrania w formacie PDF.

Czy jest to Wykrój Wart Uwagi? I tak, i nie. Na plus można mu zaliczyć przygotowaną w obrazkach instrukcję szycia i gotową tabelę rozmiarów (w calach). Nie zawiera zapasów na szwy. Dodatkowym plusem są gotowe szablony odszycia dekoltu. Osobiście nie ujęła mnie rozmiarówka (według tabeli wymiarów powinno być na styk, w rzeczywistości góra wyszła trochę za szeroka, zarówno na wysokości biustu, jak i ramion), ale jest to dość mocno zależne od naszej figury. Nie jestem też fanką zaszewek, w których wycina się zapas materiału, przy cieńszych tkaninach wygląda to zdecydowanie nieestetycznie.

Jak wykonać „cold shoulder”? Poszłam torem najprostszym: w pierwszej kolejności zmierzyłam, ile z wysokości rękawa chcę się pozbyć oraz jak długi mój rękaw ma być. Najważniejsza kwestia – wykrój „ucinamy” prostopadle względem nitki prostej, zaznaczonej na szablonie:

Przy krojeniu zaznaczamy nacinkami miejsce wszycia rękawa, aby uniknąć dwóch asymetrycznie wszytych elementów. Ewentualne luzy regulujemy gumką wciągnięta w górną część rękawa.

Mimo że miała być sukienka, w końcu powstała bluzka. Materiał, który wykorzystałam do tego projektu to cienka bawełna, zakupiona w SH, pojawiła się już tutaj. Może na zdjęciach tego nie widać, ale wyszła trochę za duża i chyba porozglądam się za kimś, u kogo będzie jej lepiej :)

Wszystkie moje wpisy powstają z zaangażowaniem i chęcią, dlatego jeśli spodobał Ci się ten post, byłoby mi niezmiernie miło gdybyś zostawił/a ślad swojej obecności w komentarzu lub udostępnił/a go innym, za co z góry dziękuję!

Historia Kopciuszka, czyli krzesło drewniane w nowej odsłonie DIY

Wiecie czemu śmieci w naszym domu wynosi mój mąż? Bo ja zawsze coś znajdę – a to jakąś szafeczkę, a to krzesło. I znalazłam je, samotne i opuszczone, w niedzielne przedpołudnie, czekające na mnie z nadzieją w oczach, czyli nóżkach.

Tak więc wzięłam je pod swój dach i dałam mu nowe oblicze. Jak się do tego zabrać?

Przede wszystkich sprawdzamy stan mebla, który stanął na naszej drodze: czy nie jest połamany, czy nie ma w nim korników ani innych pluskiew, czy jest na tyle stabilny, by trochę nam jeszcze posłużyć. Z używanymi meblami nie jest łatwo, czasem trzeba zainwestować w nie trochę czasu i funduszy, więc musisz uzbroić się w obiektywny krytycyzm.

Zaczęłam od oczyszczenia krzesła za pomocą szlifierki – efekt widzicie na zdjęciach wyżej (zdjęć początkowych oczywiście nie zrobiłam, mea culpa!). Najgorszy etap, bo produkuje mnóstwo kurzu i nie jest wcale tak łatwy dla kobiet, które nie potrafią zrobić poprawnej technicznie pompki. Dodatkowo nie udało mi się dokładnie oczyścić miejsc trudno dostępnych – nie miałam już sił i ochoty doszlifowywać tego ręcznie.

Po odpyleniu zagruntowałam całość najzwyklejszym gruntem do ścian i skleiłam wikolem odklejające się w niektórych miejscach siedzisko. Po kilku dniach dojrzałam w końcu do etapu malowania, z brakiem konkretnej wizji. Zależało mi przede wszystkim na ciekawym kolorze – dlatego też zmieszałam białą farbę akrylową z pigmentami w kolorze czarnym i zielonym.

Do ostatniej chwili wahałam się, czy zrobić przecierki, czy postawić na efekt ombre na nóżkach. Wygrała wersja pierwsza. Po naniesieniu jednej warstwy farby zabrałam się za robienie przecierek: papierem ściernym o gradacji 60 przetarłam w niektórych miejscach, uzyskując ciekawy efekt.

Po ponownym odpyleniu nałożyłam dwie warstwy bezbarwnego lakieru.

Całość projektu zajęła łącznie kilka godzin, w tym najwięcej szlifowanie (nie liczę czasu schnięcia farby i lakieru). Jeśli chodzi o koszta, wyszło około 5 zł – jedyne, co musiałam dokupić to zielony pigment, resztę miałam w domu jako pozostałość po poprzednich projektach.

I tak doszłam do efektu końcowego, totalnej metamorfozy mojego Kopciuszka. Jak widzicie na zdjęciach, żywot matki blogującej prosty nie jest :)

Wszystkie moje wpisy powstają z zaangażowaniem i chęcią, dlatego jeśli spodobał Ci się ten post, byłoby mi niezmiernie miło gdybyś zostawił/a ślad swojej obecności w komentarzu lub udostępnił/a go innym, za co z góry dziękuję!

Żyrafy do szafy! Wykrój do pobrania PDF + tutorial szycia

Pamiętacie dinozaura? Uszyty na specjalne życzenie Bunia, miał tylko jeden mankament. Mój syn się zdziwił, że ma tylko 2 nogi, przecież powinien mieć 4, jak on będzie chodził? Wtedy udało mi się wybrnąć z twarzą, ale już wiedziałam, że era zabawek 2D odeszła bezpowrotnie. Czas iść dalej i zacząć tworzyć w trójwymiarze!

Żyrafa jest na tyle uniwersalna, że może być prezentem zarówno dla trzylatka, jak i niemowlaka. Do tego jej urok osobisty powala niejednego gagatka – przetestowane na własnym dziecku! :)

Krojenie

Do uszycia żyrafy będziemy potrzebować wykroju, który możecie pobrać w formacie PDF (pamiętaj, że jest on przeznaczony tylko do celów prywatnych):

Żyrafa 1
Żyrafa 2
Żyrafa 3

Użyłam tkaniny bawełnianej oraz kawałków tasiemek i gumki – dobry sposób na posprzątanie zapasów :) Kroimy według wykroju:
- część główna tułowia 2 razy,
- nogi 2 razy,
- stopy 4 razy,
- uszy 4 razy.

Szycie:

***Podana kolejność jest wynikiem zastosowania metody prób i błędów. W pierwszej wersji otwór na wywinięcie zostawiłam na brzuchu, jednak jest to na tyle strategiczne miejsce, że przy intensywnym użytkowaniu szew ręczny może się nieestetycznie rozchodzić. Lepiej otwór zostawić na wewnętrznym szwie jednej nogi – sprawdziłam :) Do uszycia wystarczy nam najprostsza maszyna domowa, szyjemy dość gęsto ustawioną stębnówką (u mnie długość ściegu na poziomie 2).

1. Na początku zszywamy nogi, tak jak na zdjęciu:

2. Łączymy nogi z częściami głównymi. Układamy na jednej części głównej nogi i zszywamy:

Na jednej z nóg zostawiamy kilkucentymetrowy otwór do wywinięcia.

3. Przyszywamy stopy. Dobrze spinamy szpilkami, a jeśli mimo to nie wychodzi równo – spróbuj najpierw przestębnować ręcznie, potem na maszynie.

4. Na grzebiecie układamy tasiemki i spinamy szpilkami.

Przyszywamy blisko brzegu, tylko dla ustabilizowania całości:

5. Zszywamy ze sobą części główne:

Pamiętaj, by ponacinać zapasy szwów na łukach, m. in. między nogami, na głowie, pod pyskiem.

6. Wywracamy, rozprasowujemy, wypełniamy kulką silikonową i zszywamy otwór ręcznie.

7. Zszywamy ze sobą parę uszu i nacinamy zapasy szwów:

Ręcznie zszywamy ostatni brzeg ucha, nadmiar materiału chowając do środka.

Ściągamy lekko i przyszywamy do głowy (miejsca wszycia można sobie zaznaczyć wcześniej kredą krawiecką, ołówkiem lub znikającym mazakiem do tkanin).

8. Oczy możemy zrobić na kilka sposobów: guziki (wersja dla trzylatków), wycięte kółka z filcu lub zwykłe supełki z nitki. Wybrałam opcję ostatnią, ponieważ żyrafowy odbiorca dopiero niedawno się urodził:

Teraz możemy z dumą spojrzeć na nasze dzieło! :) Jako modyfikację, na grzbiecie można umieścić materiałową falbankę, tak jak w moim pierwowzorze:

Tak prezentuje się trójwymiarowa żyrafa, która stanowi część wyprawki Matiego – coś czuję, że jeszcze wiele żyraf przede mną! :)

Wszystkie moje wpisy powstają z zaangażowaniem i chęcią, dlatego jeśli spodobał Ci się ten post, byłoby mi niezmiernie miło gdybyś zostawił/a ślad swojej obecności w komentarzu lub udostępnił/a go innym, za co z góry dziękuję!

I ty możesz wychować Super Człowieka!

Wyobraź sobie sytuację: jesteś w pracy, siedzisz w gabinecie szefa. Od rana wszystko nie idzie, koło zależności sprawia, że zadanie za które byłeś odpowiedzialny nie wypala całkowicie. Klapa po całości. Wstyd i siara. Szef wchodzi i mówi Ci, co myśli. Że jesteś beznadziejnym pracownikiem, nie umiesz nic zrobić porządnie, a zatrudnienie Ciebie było pomyłką.

Teraz wyobraź sobie, że jesteś dzieckiem i z Twoją pomocą na pięknym, jasnym dywanie powstał Sajgon, łączący w sobie resztki obiadu, rzekę soku jagodowego oraz zwłoki rozwalonej doniczki pełnej ziemi. Wchodzi dorosły i zaczyna: że jesteś niezdarą, zrobiłeś to specjalnie i w ogóle to głupie dziecko z Ciebie.

Jeśli sytuacja zdarzy się raz, to Twoja psychika skrzętnie wyczyścić ją z pamięci. Jednak, gdy będziesz wciąż i wciąż słuchać, jaki beznadziejny jesteś, wkrótce w to uwierzysz. Przy każdnym zadaniu będziesz mieć z tyłu głowy głos szepczący podstępnie, że i tak Ci nie wyjdzie. Jak byś się nie starał, na sukces nie masz co liczyć.

A co, jeśli to my jesteśmy po drugiej stronie? Jeśli, umyślnie czy nie, podcinamy skrzydła istocie wpatrzonej w nas jak w obrazek? Możemy tłumaczyć, że to nerwy, że wcale tak nie myślimy, ale słowa zostały już wypowiedziane. Jeśli mówimy, że dziecko jest niegrzeczne – będzie niegrzeczne, przecież takie jest i nie powinniśmy się dziwić.

Wypuszczajmy w świat dobre komunikaty. Szczerze, bo puste pochwały też nie przyniosą efektów. Zauważ wysiłek, nawet jeśli cel nie został osiągnięty. Zatrzymaj się na tym, co dobre i nie wyolbrzymiaj blędów. Tak bardzo skupiamy się na tym, że dziecko zachowało się źle, nie widząc tego, co mu się udało. Gdy ma z klasówki 4, pytamy czemu nie 5. Gdy wpada na pomysł, by zrobić nam coś do jedzenia, widzimy tylko brudną kuchnię. Gdy bawi się w najlepsze skacząc po kałużach, zaraz narzekamy na zabrudzone ubranie. Z jakiegoś powodu złe rzeczy zauważamy od razu, nad dobrymi musimy się zastanowić.

Dlatego nie podcinaj skrzydeł. Zachęć i zbuduj poczucie, że dasz radę. Nawet jak nie dojechałeś do celu, to świetnie radziłeś sobie na drodze. Bądź motywacją i wychowaj Super Człowieka, który kiedyś będzie dla kogoś wsparciem i zachęceniem.

Wszystkie moje wpisy powstają z zaangażowaniem i chęcią, dlatego jeśli spodobał Ci się ten post, byłoby mi niezmiernie miło gdybyś zostawił/a ślad swojej obecności w komentarzu lub udostępnił/a go innym, za co z góry dziękuję!

Bluzka z falbanami, czyli akcja WWU – darmowy wykrój do pobrania

W końcu przeszłam do trybu wakacyjnego! Choć za oknem mamy wybuchową mieszankę wiosenno-jesienną, a naszą główną rozrywką ostatnich dni są skoki w największej kałuży na osiedlu, postanowiłam zaryzykować i uszyć sobie – uwaga! LETNIĄ bluzkę. Tym samym rozpoczynam cykl wpisów pod tajemniczą nazwą WWU.

WWU – o co chodzi?

O Wykroje Warte Uwagi. Otwarta społeczność szyjąca regularnie podrzuca sobie ciekawe wykroje, nieraz darmowe i ogólno dostępne. Jednak, tak jak przy zakupie auta czy wyborze przyszłego małżonka, zdarzają się buble. I tu wkraczam ja! Na ochotnika, z potrzeby szlifowania swego szyciowego warsztatu, przetestuję szablony godne uwagi i podzielę się z Wami swoimi przemyśleniami.

Na pierwszy ogień idzie falbaniasta bluzka. Wykrój znajdziecie tutaj:

http://www.ohmotherminediy.com/diy-costura-como-hacer-blusa-con-volantes-en-las-mangas-patrones-gratis/

Jest dostępny w trzech rozmiarch: 36, 38/40 oraz 42, wraz z instrukcją szycia w formie video. Szyje się przyjemnie, nie ma bubli i przykrych niespodzianek. Warto sprawdzić wcześniej rozmiarówkę (nie ma tabeli rozmiarów), moja bluzka wyszła minimalnie za szeroka. Jedyną trudnością okazało się ładne podłożenie brzegów falban, dlatego warto przed szyciem zaprasować żelazkiem zapas materiału i spiąć szpilkami. I nie poddawać się, gdy za pierwszym razem nie wyjdzie perfekcyjnie – prujemy i próbujemy dalej :)

Największym problemem okazała się pogoda – po co szyć letnie bluzki, skoro za oknem leje i wieje? Udało się nam jednak złapać trochę słońca i zrobić kilka zdjęć w Supraślu – jednym z najbardziej urokliwych zakątków Podlasia. 

Wszystkie moje wpisy powstają z zaangażowaniem i chęcią, dlatego jeśli spodobał Ci się ten post, byłoby mi niezmiernie miło gdybyś zostawił/a ślad swojej obecności w komentarzu lub udostępnił/a go innym, za co z góry dziękuję!